Deelnemende Landen

Italië

Details

Gepubliceerd op zondag, 05 februari 2012 18:22

De gevallen kampioen Italië, of toch een outsider?

Italië is natuurlijk een voetbalgrootmacht als we kijken naar de resultaten die het land allemaal heeft geboekt in het verleden. In 2006 kroonde het land zich voor de vierde maal tot wereldkampioen. Nadat eerder in 1934, 1938 en 1990 de Azzurri ook de besten waren geweest. Daartegenover staat maar één EK-titel, alleen in 1968 waren de Italianen de sterkste van Europa. Ondanks die enorme staat van dienst, treden de Italianen dit keer niet aan als één van de favorieten. Het elftal lijkt een beetje in verval te zijn, ondanks dat onder bondscoach Cesare Prandelli het team drastisch is verjongd. Na het slechte WK van 2010, is het nog maar de vraag of de Squadra Azzurra tijdens dit toernooi weer kan schitteren.

Kwalificatie

Het kwalificatieproces verliep voor de Italianen eigenlijk zonder al te veel problemen. Weliswaar was de start niet helemaal soepel, in Estland kwam de equipe al direct 1-0 achter, maar dat werd nog op tijd goedgemaakt, zodat de 1-2 overwinning een eerste puntverlies kon voorkomen. Tegen de Faröer Eilanden was het vervolgens een makkie. Een 5-0 zege zoals van het land verwacht werd. Het uitduel tegen Noord-Ierland ging heel wat minder dan gepland, de Italianen kwamen niet tot scoren en omdat ook een doelpunt aan de andere kant uitbleef, eindigde die ontmoeting in 0-0.

Duur puntverlies met een ontmoeting met Servië op het programma. De Serven waren op voorhand toch de meest geduchte tegenstander in de kwalificatiegroep, maar dat bleek vooral op de tribune het geval. De gevreesde aanhang van het Balkanland brak eerst de binnenstad van Genoa af en stak vervolgens de tribune in brand. Nadat ook de Italiaanse keeper de nodige projectielen moest ontwijken, werd na zes minuten al het duel definitief stilgelegd. De UEFA zette het duel om in een reglementaire 3-0 overwinning voor de Italianen die daardoor direct afstand namen van hun naaste concurrenten.

Slovenië werd vervolgens verslagen met 0-1 en Estland zorgde in Italië voor minder tegenstand dan in de eerste ontmoeting. Nu won de thuisploeg met 3-0. Op de Faröer Eilanden hadden de Italianen het nog onverwacht moeilijk, een krappe 0-1 bracht de ploeg wel heel dicht bij het EK. De volgende 1-0 tegen Slovenië was al voldoende om het ticket voor Polen en Oekraïne te bemachtigen. De partijen met Servië (1-1) en Noord-Ierland (3-0 winst) waren louter nog voor de statistieken. Uiteindelijk dus een soepele kwalificatiecampagne voor de Italianen.

Geschiedenis op het EK

Hoewel de Italiaanse ploeg slechts twee WK’s miste in de geschiedenis van het mondiale toernooi, doet het land het een stuk slechter in continentaal verband. In 1968 was de ploeg er voor het eerst bij en kreeg direct de organisatie toegewezen. Het werd een vrij bizar EK. In de halve finale tegen de Sovjet-Unie stond er na 120 minuten nog steeds een 0-0 stand op het bord. Omdat penalty’s nog niet tot het reglement behoorde moest loting bepalen wie zich zou plaatsen voor de finale. In eerste instantie zou deze toss plaatsvinden in de middencirkel, maar de voorzitters van de voetbalbonden van de twee landen vonden dat het in een gesloten ruimte moest. Dus trokken scheidsrechter en voorzitters naar de kleedkamer om daar de beslissing te doen plaatsvinden. De elftallen moesten buiten wachten en kregen uiteindelijk te horen dat Italië zich geplaatst had voor de finale.



Die finale tegen Joegoslavië eindigde andermaal in een gelijkspel, nu stond het zowel na negentig als 120 minuten 1-1. Ditmaal geen loting, maar een tweede wedstrijd twee dagen later. Ditmaal kwam er wel een beslissing, want al snel nam Italië een 2-0 leiding, wat uiteindelijk ook de eindstand bleek te zijn. Een vrij absurde titel dus voor de Italianen.

Vervolgens duurde het twaalf jaar voor het land zich opnieuw wist te kwalificeren voor een EK. In 1980 volstond één goal om de groepsfase te overleven. Typisch Italiaans werd het 1-0 tegen Engeland en eindigde de duels met Spanje en België in 0-0. Voldoende voor een halve eindstrijd tegen Tsjecho-Slowakije. Deze ontmoeting kende na negentig minuten een 1-1 stand, geen verlenging maar direct strafschoppen en dat werd Italië fataal. Maar liefst 9-8 werd het in de penaltyreeks voor de Tsjecho-Slowaken.

In ’84 ontbraken de Italianen weer en in ’88 was andermaal de halve finale het eindstation. Na een 1-1 tegen Duitsland, 1-0 tegen Spanje en 2-0 tegen Denemarken werd het land op doelsaldo net geen poulewinnaar. Dus was de Sovjet-Unie de tegenstander in de halve eindstrijd. Dat land was met 2-0 te sterk voor de Italianen. Ook in ’92 schitterde de ploeg door afwezigheid en in ’96 was het land weinig succesvol. Een 2-1 zege in het openingsduel in de groep tegen Rusland bood hoop, maar doordat met 2-1 verloren werd van Tsjechië, moest het duel met Duitsland uitsluitsel brengen over een plek in de kwartfinale. De 0-0 van die wedstrijd was niet genoeg, ook Tsjechië speelde gelijk en plaatste zich op onderling resultaat voor de volgende ronde.

In 2000 in Nederland en België ging het een heel stuk beter. Turkije werd met 2-1 verslagen en ook België had weinig in te brengen en ging met 2-0 onderuit. De poulefase werd met de volle negen punten afgesloten door een late goal van Del Piero die voor 2-1 tegen Zweden tekende. In de kwartfinale tegen Roemenië was het duel al voor rust beslist en stond de 2-0 eindstand al op het bord. De halve finale tegen Nederland waarbij de Italianen al het geluk van de wereld hadden. In de reguliere speeltijd miste Oranje twee strafschoppen, waardoor het 0-0 bleef, evenals in de verlenging. Penalty’s moesten het duel beslissen en Nederland miste in vier strafschoppen nog driemaal. De Italianen schoten drie keer raak en stoomde op naar de finale. Het geluk van de halve eindstrijd was op, want in de eindstrijd leek Italië op weg naar de titel. Delvecchio had de ploeg in de tweede helft op voorsprong gezet en de negentigste minuut tikte weg. Dat was het moment waarop Wiltord voor de gelijkmaker tekende en zo een verlenging afdwong. In die verlenging was het Trézéguet die de golden goal scoorde en Italië moest genoegen nemen met het zilver.

Een resultaat dat in 2004 en 2008 bij lange na niet geëvenaard kon worden. In 2004 werd nipt gewonnen van Bulgarije in de poule, maar gelijke spelen tegen Zweden en Denemarken, bleken niet voldoende voor een plek in de kwartfinale. Zweden en Denemarken speelde keurig met 2-2 gelijk om de Italianen op doelsaldo uit de volgende ronde te houden. In 2008 overleefde Italië wel de poule, ondanks een 3-0 verlies tegen Nederland en 1-1 tegen Roemenië, was de 2-0 zege in de wedstrijd tegen Frankrijk genoeg voor een plek bij de laatste acht. Daarin bleek Spanje na penalty’s te sterk. Italië hield de uiteindelijke kampioen wel op 0-0, maar De Rossi en Di Natale miste in de strafschoppenreeks.

De verwachtingen en de quoteringen

Ondanks de magere resultaten in de voorbije jaren, mag Italië nooit helemaal uitgevlakt worden. De ploeg heeft voldoende kwaliteiten in huis om het elke tegenstander bijzonder lastig te maken. Unibet plaatst de ploeg dan ook als vijfde in het rijtje favorieten. Een quotering van 14,00 valt hen ten deel. Winst in de groep met Spanje lijkt een lastige zaak als we de bookmakers mogen geloven. Viermaal de inzet wordt uitgekeerd bij een eerste plek in groep C. Maar plaatsing voor de kwartfinale zou moeten lukken. 1,55 is de quotering voor een plekje bij de beste twee in de groep.

Daarbij zal Italië vooral moeten bogen op spelers uit de eigen competitie. Vrijwel de voltallige selectie van de Azzurri is speler van een serie A ploeg. Toch zou de ploeg juist met jeugdige aanvallers uit de buitenlandse competities kunnen verrassen. Mario Balotelli is uiteraard veel besproken, maar dat de jonge spits van Manchester City doelpunten kan maken is wel duidelijk. Guiseppe Rossi van Villareal zou hem weleens kunnen flankeren in de aanvalslinie. Hoewel de Italiaanse bondscoach ook kan kiezen voor de ervaring van Cassano en Gilardino bijvoorbeeld.

Die ervaring heeft de ploeg op het middenveld ook. In de vorm van Thiago Motta en Andrea Pirlo, de twee architecten van het Italiaanse middenveld. Achterin is Juventus-verdediger Chiellini waarschijnlijk de meest ervaren man, gesteund door ploeggenoot en aanvoerder Buffon in het doel. De doelman heeft met dik honderd caps een schat aan ervaring, maar of dat voldoende is om de ploeg aan een tweede Europese titel te helpen, het lijkt een heel moeilijke opgave te worden.